اینکوترمز ۲۰۱۰

هدف از اینکوترمز ارائه مجموعه‌ ای از مقررات بین المللی برای تفسیر متداولترین اصطلاحات مورد استفاده در تجارت خارجی است. بدین ترتیب از چندگانگی تفسیر این اصطلاحات در کشورهای مختلف پرهیز می شود یا حداقل تا میزان ملاحضه ‌ای کاهش می‌یابد. در سال ۱۹۹۰ برای سهولت درک، مقررات به چهار گروه مختلف پایه تقسیم شدند.

گروه E : شرایطی که فروشنده براساس آن کالا را در محوطه فعالیت خود به خریدار می‌دهد.
گروه F : شرایطی که فروشنده کالا را در محل تعیین شده توسط خریدار به حمل کننده تحویل می‌دهد.
گروه C : شرایط و اصطلاحاتی که فروشنده قرارداد حمل را بدون قبول ریسک مسئولیت فقدان یا خسارت وارد به کالا یا هزینه‌های اضافه هزینه‌های اضافه که بعد از حمل و ارسال واقع می‌شود منعقد می‌کند.
گروه D: شرایطی که براساس آن فروشنده کلیه هزینه‌ها و مسئولیت آوردن کالا به مقصد را بعهده دارد.
در این مطلب سعی می‌شود تا در مورد قواعدی که در تجارت بین المللی مورد استفاده قرار می‌گیرند شرح مختصری آورده شود. همان طور که در شکل دیده می‌شود در بازرگانی بین المللی به طور کلی سه قلمرو جغرافیایی می‌توان تعریف کرد. قلمرو مربوط به کشور فروشنده، کشور خریدار و قلمرو جغرافیایی مابین کشور فروشنده و خریدار. در هر یک از این سه قلمرو سه موضوع قابل بررسی است:
۱- هزینه‌ها
۲- خطرات
۳- تعهدات قراردادی
به طور خلاصه می‌توان گفت قواعد اینکوترمز معین می‌کنند که هر یک از سه مورد فوق در هر کدام از سه قلمرو ذکر شده برعهده چه کسی است. به عنوان مثال زمانی‌که در یک قرارداد تجارت بین الملل از قاعده FOB اینکوترمز استفاده می‌شود به این معنا است که فروشنده متعهد است تا کالای مورد معامله را در بندر مورد توافق (یک بندر مرزی در کشور فروشنده) به صورت سالم و بدون نقص در کف کشتی حمل کننده قرار دهد. از لحظه‌ای که این کالا در کف کشتی قرار گرفت کلیه هزینه‌ها و خطرات از میان رفتن کالا و یا آسیب دیدن آن بر عهده خریدار است. درحالی که اگر در همان قرارداد به جای قاعده FOB به عنوان مثال از قاعده CFR استفاده شود به این معنا است که هزینه ها و کرایه متعارف حمل از بندر مبدا (کشور فروشنده) به بندر مقصد (کشور خریدار) به عهده فروشنده بوده ولی خطرات ناشی از آسیب دیدن کالا در همان بندر مبدا به خریدار منتقل می‌شود.
آشنایی با این قواعد که امروزه به عنوان یک زبان مشترک بین المللی در تجارت جهانی مطرح است برای هر شخص یا شرکتی که خواهان تجارت در محدوده خارج از مرزهای کشور خویش است لازم و ضروری است. استفاده درست و به جا از این قواعد در قراردادهای بین المللی می‌تواند خطرات ناشی از تجارت بین الملل را به حداقل کاهش دهد. در ادامه هر یک از این قواعد به صورت مختصر معرفی خواهند شد.

تاریخچه
دردهه ۱۹۲۰ میلادی اتاق بازرگانی بین لمللی ICC مطالعاتی را در زمینه تفسیر اصطلاحات تجاری که از اهمیت بیشتری برخودار بودند بعمل آورد که کشور های مختلف از این اصطلاحات برداشتهای متفاوتی می شود در نتیجه در صورت بروز اختلافات بین خریدار و فروشنده سرنوشت دعوی بستگی به محل حل اختلاف و قوانین حاکم بر آن خواهد شد این امر متضمن مسئولیت قضایی برای طرفین بوده و می توانست اثرات نامطلوبی در معاملات بعدی آنها داشته باشد به همین دلیل ایجاد مقرراتی برای تفسیر یکنواخت اصطلاحات بازرگانی بین المللی است که این مقررات اولین بار در سال ۱۹۳۶میلادی منتشر شد .
تفسیر ۶ اصطلاح اولیه متداول در بازرگانی در سال ۱۹۲۳ توسط اتاق بازرگانی بین المللی به چاپ رسیده . این شش اصطلاح در آغاز توسط ۱۳ کشور مورد استفاده قرار گرفت و در سال ۱۹۲۸ اتاق بازرگانی بین المللی جزوه ای تحت عنوان TRADE TERMS انتشار داد که بر مبنای همان شش اصطلاح بنا گردیده بود این جزوه بعدها پایه ای برای انتشار اینکوترمز ۱۹۳۶ شد و در سال ۱۹۵۳ با تغیراتی که در اینکوترمز ۱۹۳۶ بعمل آید هشت اصطلاح به شرح زیر توسط ICC منتشر گردیده گردید .

از اول ژانویه ۲۰۱۱‌ اینکوترمز[۱] اصلاح شده، تحت عنوان ‌اینکوترمز ۲۰۱۰ لازم الاجرا گردید. هم اکنون عنوان رسمی ‌برای ‌اینکوترمز ۲۰۱۰ عبارت است از “مقررات اتاق بازرگانی بین‌المللی[۲] برای استفاده از اصطلاحات بازرگانی بین‌المللی و داخلی”، در حالی که سابقاً تنها تحت عنوان “اصطلاحات تجاری” شناخته می‌شدند. از دیگر تغییرات مهم برای‌ اینکوترمز جدید، تطبیق آن همگام با توسعه مناطق آزاد (مانند اتحادیه اروپا)، کاربرد فزون ارتباطات الکترونیکی و رشد اصول امنیتی مرتبط با جابه جایی کالاها است. در تجدیدنظر به عمل آمده اصطلاحات ۱۳ گانه پیشین به ۱۱ مورد کاهش‌یافته است. اصطلاحات “تحویل در مرز ‌یا DAF[3]، “تحویل از کشتی ‌یا“DES[4]، ” تحویل در بارانداز‌یا “DEQ[5] و “تحویل بدون پرداخت عوارض‌ یا DDU[6]” در‌ اینکوترمز ۲۰۰۰ به وسیله دو اصطلاح “تحویل در پایانه حمل ‌یا DAT”[7] و”تحویل در محل‌ یا DAP”[8] در ‌اینکوترمز ۲۰۱۰ جایگزین شده‌اند. ‌این دو اصطلاح می‌توانند بدون توجه به روش حمل مورد استفاده قرار گیرند. بدین ترتیب قواعد جدید، اصطلاحات DES و DEQ اینکوترمز ۲۰۰۰ را زاید ساخته‌اند چراکه دو اصطلاح DAT و DAP‌ اینکوترمز ۲۰۱۰ هم می‌توانند برای حمل دریایی به کار روند.

مورد دیگر تفکیک‌اینکوترمز در دو طبقه مجزا از اصطلاحات تجاری است.‌ یکی برای هر نوع روش حمل و طبقه دیگر برای حمل دریایی و آبراه داخلی. تغییر دیگر درباره مساله انتقال ریسک از نرده کشتی است که هم اکنون واقعیت و تجارت عملی را بهتر منعکس می‌نماید. ‌اینکوترمز جدید همچنین در تجارت داخلی نیز قابل اجرا است و تعهدات واردات و صادرات تنها در جای مورد نیاز خود عملی است. تغییر دیگر آن است که در حال حاضر وسایل ارتباط الکترونیکی در زمان مقتضی همان تأثیر اسناد کاغذی را دارند. در نهایت آنکه مقررات‌ اینکوترمز ۲۰۱۰ سازماندهی بازرگانی جهانی را تسهیل نموده و گستردگی مداوم مناطق آزاد، افزایش کاربرد ارتباطات الکترونیکی در معاملات بازرگانی، نگرانی روزافزون از امنیت جابه جایی کالاها و تغییر در مقررات ترابری را مورد توجه قرار داده است، از‌اینرو پاسخ‌گوی نیازهای بازرگانی در همه جا می‌باشد.

۱- International Commercial Terms ( Incoterms )

۲- International Chamber Of Commerce ( ICC )

۱- Delivered At Frontier

۲- Delivered Ex-Ship

۳- Delivered Ex-Quay

۴- Delivered Duty Unpaid

۵- Delivered At Terminal

۶- Delivered At Place

 

اصطلاحات تجاری بین المللی یا اینکوترمز عبارت است از اصطلاحات و عبارات ثابت و ساده ای، به منظور برطرف ساختن مشکلات ناشی از تفسیرهای متفاوت و ناهمگون از اصطلاحات و واژه های بازرگانی بین المللی و ایجاد هماهنگی در مفاهیم. با انتخاب اینکوترمز که از واژه ها و عباراتی اختصاری تشکیل شده اند ، بدون نیاز به شرح و بسطی جداگانه امکان تعیین و احراز مسئولیت ها، حقوق ، تکالیف و خسارات در ی ک معامله بازرگانی بین المللی به طرز چشمگیری فراهم می گردد. از این نظر اینکوترمز به عنوان قواعد و مقررات بین المللی کاربردی که هر یک از مفهوم و معنای خاصی برخوردار هستند در عصر حاضر جایگاه پرطرفدار و مناسبی را پیدا کرده است هرچند اصطلاحات تجاری از قرن ۱۷ میلادی مورد استفاده بوده است، در کشورهای گوناگون و حتی در  بنادر گوناگون یک کشور بعضاً از آنها برداشتهای متفاوتی می شد. از دهه ۱۹۲۰ ، اتاق بازرگانی بین الملل ی
فعالیتی را مبنی بر تعیین و تفسیر دقیق معانی این عبارات و اصطلاحات اختصاری آغاز کرد . کلیه عبارات اختصاری رایج و تفاسیر آنها در عرف های گوناگون گردآوری شد و در سال ۱۹۳۶ اولین مجموعه از ای ن عبارات و اصطلاحات با تفاسیر مشخص و معین توسط اتاق بازرگانی بین الملل ی تهیه و تحت عنوان “اصطلاحات تجاری بین المللی ( اینکوترمز )” منتشر شد . ای ن مجموعه که در آن عبارات اختصاری و اصطلاحات تجاری احصا و تفسیر شده بود به اینکوترمز ۱۹۳۶ شهرت یافت. در ای ن کتابچه شش اصطلاح تجاری تفسیر شده است. از آن به بعد اتاق بازرگانی بین المللی مجموعه مزبور را متناسب با نیازهای جدید و انطباق با روش های معمول تجارت بین المللی و فناوری های جدید به طور مرتب مورد بازبینی ، اصلاح و
۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ شهرت یافتند . ،۱۹۸۰ ،۱۹۷۶ ،۱۹۶۷ ، تکمیل قرار داد. این نسخه های تکمیلی به اینکوترمز ۱۹۵۳ قبلاً پیش بینی می شد که چون هنوز اشکالات قابل توجهی در مورد اینکوترمز ۲۰۰۰ گزارش نشده است با این وجود، رشد و توسعه مبادلات بازرگانی و مهمتر از آن تحولات و دگرگونی های ایجاد شده در دو  دهه اخیر به ویژه در زمینه های مرتبط با تجارت بین الملل از جمله روش های نوین حمل و نقل ، بانکداری ، بیمه، تهیه اسناد یا استفاده از روش های الکترونیکی در ارتباطات و مکاتبات تجاری بهانه ای است منطقی و ضروری برای تغییر مداوم مقررات و ضوابط تجارت بین المللی. طبیعی است که مقررات اینکوترمز نمی تواند جدا از این قاعده باشد، از اینرو اتاق بازرگانی بین المللی که متولی اصلی تهیه و انتشار مقررات اینکوترمز در جهان است در این راه پیش قدم شده و اقدام به تجدیدنظر و بازنگری در مقررات اینکوترمز ۲۰۰۰ نمود اینکوترمز ۲۰۱۰ که روند بازنگری آن از نوامبر سال ۲۰۰۶ در کمیسیون حقوق و رویه بازرگانی اتاق بازرگانی بین المللی آغاز گردید، در سپتامبر ۲۰۱۰ به تأیید کمیته اجرایی اتاق بازرگانی بین المللی رسیده و از ژانویه۲۰۱۱ به اجرا گذاشته شد.

مبحث اول  ویژگی های ناظر به شیوه حمل و محل تحویل کالا
در اینکوترمز ۲۰۱۰ ، تحولاتی رخ داده است که باعث شده این قواعد دارای ویژگی های نوینی نسبت به اینکوترمز ۲۰۰۰ گردند. یکی از این ویژگی ها ناظر به شیوه حمل کالاها و محل تحویل آنها است که اصلاحات و اضافاتی در قواعد جدید در رابطه با آنها مشاهده می شود از این رو در قالب دو بند به آنها پرداخته می شود. در بند اول صحبت از اصلاحات ناظر به شیوه حمل و محل تحویل کالا می شود از جمله طبقه بندی جدید ارایه شده در اینکوترمز ۲۰۱۰ ، اصطلاحات بازرگانی بین المللی و داخلی و ارتباطات الکترونیکی و در بند دوم که در خصوص اضافات ناظر به شیوه حمل و محل تحویل کالا است صحبت از کاهش تعداد اصطلاحات و جایگزینی دو اصطلاح جدید و همچنین فروش زنجیره ای می شود. بند اول  اصلاحات ناظر به شیوه حمل و محل تحویل کالا در اینکوترمز ۲۰۱۰ ، طبقه بندی جدیدی از اصطلاحات ارایه گردیده که عبارتند از قواعد مربوط به هر نوع روش حمل و قواعد مربوط به حمل دریایی و آبراه داخلی. از این رو معیار طبقه بندی نسبت به اینکوترمز ۲۰۰۰ تغییر نموده است. از سوی دیگر کاربرد این قواعد جدید در قراردادهای فروش داخلی و بین المللی بیشتر شده و به طور رسمی بین بازرگانان مورد شناسایی قرار گرفته که این خود تحول دیگری است. سوم آن که تصریح به استفاده از اسناد الکترونیکی علاوه بر اسناد کاغذی در عصر ارتباطات، خود نشان از تحول و اصلاح دیگری
است که در زیر به این موارد بیشتر پرداخته خواهد شد.

الف – طبقه بندی جدید اصطلاحات

١– EX-Works
٢– Free Carrier
٣– Free Alongside Ship
۴– Free On Board
۵– Cost And Freight
۶– Cost , Insurance And Freight
٧– Carriage Paid To
٨– Carriage And Insurance Paid To
٩– Delivered Duty Paid

به دلیل اهمیت روزافزون حمل دریایی، در نسخه سال ۲۰۱۰ قواعد ویژه حمل دریایی به عنوان ی ک گروه یا طبقه مجزا مطرح شدند. بنابراین در نسخه سال ۲۰۱۰ دسته بندی چهارگانه منسوخ شده و کلیه قواعد در دو گروه مشخص دسته بندی می شوند.
شاید مهمترین دلیل تغییر دسته بندی در اصطلاحات اینکوترمز را بتوان عدم توجه خریداران و فروشندگان به استفاده مناسب از اصطلاحات حمل دریایی و درج آن در کلیه قراردادهای خود اعم از حمل دریایی و حمل با روش های مختلف از جمله حمل ترکیبی یا مرکب ذکر کرد یک نکته مهم که باید برای تجار متذکر شد این است که اصطلاحات گروه دوم در موارد ذیل توصیه به
استفاده نمی شوند آن هم در جایی که حمل و نقل کانتینری مطرح باشد به دلیل آنکه عملاً نقطه انتقال ریسکی که آنجا ارایه می شود با نقطه انتقال ریسکی که توسط این اصطلاحات ارایه می شود یکی نیست در مواردی که کالا در کانتینر بارگیری شده باشد، فروشنده بیشتر مایل است کالا را در یک پایانه حمل به  تحویل در کنار کشتی  FAS حمل کننده تحویل دهد تا در کنار کشتی. در چنین مواقعی استفاده از اصطلاح تحویل به متصدی حمل و نقل استفاده شود. FCA مناسب نیست و باید از اصطلاح تحویل روی عرشه کشتی در مواردی که کالا قبل از بارگیری در کشتی به  FOB استفاده از اصطلاح حمل کننده تحویل می گردد برای مثال کالای بارگیری شده در کانتینر، که معمولاً در پایانه حمل و نقل تحویل تحویل به متصدی حمل و نقل استفاده  FCA داده می شود، مناسب نیست. در این گونه موارد باید از اصطلاح شود. هزینه و کرایه حمل) در مواردی که کالا در نقطه ای غیر از عرشه کشتی به حمل کننده ) CFR اصطلاح
تحویل می شود، برای مثال کالای بارگیری شده در کانتینر که معمولاً در پایانه حمل تحویل می شود ، مناسب کرایه حمل پرداخت شده تا…) استفاده شود. CPT نیست. در این گونه موارد باید از اصطلاح هزینه، کرایه حمل و بیمه در مواردی که کالا در نقطه ای غیر از عرشه کشتی به حمل کننده  CIF اصطلاح تحویل می شود، برای مثال کالای بارگیری شده در کانتینر که معمولاً در پایانه حمل تحویل می شود ، مناسب کرایه حمل و بیمه پرداخت شده تا… استفاده شود  CIP نیست.
ب – اصطلاحات بازرگانی بین المللی و داخلی
گرچه اصطلاحات اینکوترمز به طور سنتی در قراردادهای فروش بین الملل ی که کالا از مرزهای ملی می گذرد، مورد استفاده قرار می گیرند، در مناطق مختلف جهان از جمله بلوک های بزرگ بازرگانی مثل اتحادیه اروپا، که تشریفات گمرکی در مرز بین ملل مستقل نامحسوس شده است یا وجود ندارد ، از معنای کمتری برخوردارند. در نتیجه، کاربرد مقررات اینکوترمز ۲۰۱۰ هم در قراردادهای فروش بین الملل ی و هم داخلی به طور رسمی مورد شناسایی قرار گرفته است و در ارتباط با وظایف طرفین قرارداد مبنی بر انجام تشریفات صادرات و واردات به کار رفته است.
به نظر می رسد که بازرگانان معمولا اینکوترمز را در قراردادهای داخلی به کار می برند، از قرار معلوم به این دلیل که در استفاده از اصطلاحات تجاری، آنها بین فروش های داخلی و بین المللی تمیز قایل نمی شوند . اتاق بازرگانی بین المللی متذکر شده است که رویه رو به رشدی در ایالات متحده آمریکا در استفاده از اینکوترمز به جای اصطلاحات تجاری محدود تعریف شده در مقررات متحدالشکل بازرگانی وجود دارد.
ج – ارتباطات الکترونیکی
در اینکوترمز ۲۰۱۰ تحت اصطلاحات گوناگون به این امر تصریح شده است که اسناد الکترونیکی می تواند جایگزین اسناد کاغذی شود. در قوانین بسیاری از کشورها ، امروزه “داده پیام ” ۳۰ و امضای الکترونیکی جایگزین نوشته و امضای دست نویس شده است. ماده ۶ قانون تجارت الکترونیکی ای ران نیز داده پیام را در حکم نوشته قلمداد کرده است مگر در مورد اسناد مالکیت اموال غیرمنقول، فروش مواد دارویی به مصرف کنندگان نهایی و نهایتاً اعلام، اخطار و هشدارهایی که دستور خاصی برای استفاده از کالا صادر می کند . این قانون همچنین به موجب ماده ۷ امضای الکترونیکی را به جای امضای دستی شناسایی کرده است.
در اینکوترمز ۲۰۱۰ صراحتاً بیان شده است که اسناد الکترونیکی می تواند جایگزین اسناد کاغذی شود ولی این جایگزینی منوط به تحقق یکی از دو شرط زیر است. اول اینکه جایگزینی اسناد الکترونیکی به جای اسناد کاغذی مورد توافق طرفین قرار گیرد یا دوم اینکه چنین جایگزینی منطبق با عرف پذیرفته شده در آن صنعت و حرفه باشد
بند دوم  اضافات ناظر به شیوه حمل و محل تحویل کالا
در اینکوترمز ۲۰۱۰ ، موارد جدیدی در رابطه با شیوه حمل و محل تحویل کالا به چشم می خورد که در حذف شده و به جای آنها دو D اینکوترمز ۲۰۰۰ وجود نداشته است. توضیح آن که ۴ اصطلاح از گروه که هر دو متضمن تحوی ل در محل (DAP) و تحویل در محل (DAT) اصطلاح جدید تحویل در پایانه حمل تعیین شده در مقصد می باشند. جایگزین گردیده اند. علاوه بر این امکان استفاده از قواعد جدید در بحث فروش زنجیره ای کالاها به خصوص کالاهای فله اختیارات جدیدی را بدست فروشندگان داده است که پیش از
این وجود نداشته است که در زیر به این موارد پرداخته می شود:
الف – کاهش تعداد اصطلاحات و جایگزینی دو اصطلاح جدید در اینکوترمز ۲۰۱۰ ، اصطلاحات ۱۳ گانه اینکوترمز ۲۰۰۰ ، به ۱۱ مورد کاهش پیدا کرده است. را که سابقاً مورد D گرچه بیشتر اصطلاحات سابق باقی مانده اند، اینکوترمز ۲۰۱۰ ، چهار اصطلاح از گروه ،“(DES) تحویل از کشتی ” ،“(DAF) استفاده بوده است، حذف می نماید که عبارتند از “تحویل در مرز “(DDU) و “تحویل بدون پرداخت عوارض “(DEQ) “تحویل در بارانداز این تغییر در اینکوترمز بدان خاطر صورت گرفت که سابقاً طرفین قرارداد اغلب اصطلاحات نادرست را برای قراردادهایشان انتخاب می کردند و بنابراین این اصطلاحات می توانست منتج به اغتشاش و اشتباه شود تا اینکه اصطلاحات قرارداد روشن گردد  (DAT)

-۱ تحویل در پایانه حمل
این قاعده در سال ۲۰۱۰ مطرح شده و برای همه روش های حمل قابلیت کاربرد دارد. “تحویل در پایانه ”  به معنی این است که فروشنده کالا را از وسیله رساننده به محل مورد توافق در نقطه معین در مقصد ، تخلیه نموده و در پایانه مورد نظر در اختیار خریدار قرار می دهد. پایانه ، شامل هر محلی می شود و می تواند سرپوشیده یا روباز، اسکله، انبار، انبار کانتینری و یا پایانه جاده ای، ریلی یا هوایی باشد. فروشنده در واقع تمام هزینه و ریسک کالا تا رساندن آن به پایانه مشخص شده و تخلیه کالا در نقطه معین در پایانه را بر عهده می گیرد. به خریدار و فروشنده توصیه می شود که تا حد امکان، پایانه را به صورت دقیق و مشخص تعیین نموده، چرا که ممکن است در یک محل چند پایانه وجود داشته باشد. حتی در صورت امکان نقطه مورد نظر در محل پایانه مذکور، بندر یا شهر مقصد نیز مشخص شود. تعیین این نقطه بدین دلیل مهم است که خطرات تا آن نقطه بر عهده فروشنده می باشند و فروشنده باید از روش حملی استفاده نماید و قرارداد حمل را به گونه ای منعقد کند که کاملاً با نوع پایانه همخوانی داشته باشد. فروشنده بابت بیمه کردن کالا به خریدار تعهدی ندارد و نیازی نیست بیمه نامه ای به وی تسلیم نماید. اما به دلیل اینکه ریسک کالا با خود فروشنده است بهتر است به خاطر منافع خود، کالا را تا پایانه تعیین شده و تخلیه کالا، بیمه نماید. از سوی دیگر خریدار نیز تعهدی بابت بیمه نمودن کالا ندارد اما در صورتی که فروشنده بابت بیمه نمودن کالا از خریدار درخواست اطلاعاتی بنماید، خریدار موظف است اطلاعات ضروری برای بیمه کردن کالا را به فروشنده بدهد
در این اصطلاح فروشنده زمانی کالا را به خریدار تحویل می دهد که کالا را از وسیله حمل رساننده  (جاده، راه آهن، دریا یا هوا) تخلیه نموده و در پایانه مقرر و در محل معین در اختیار خریدار قرار دهد. بنابراین تا زمانی که کالا به نقطه معین در مقصد برسد و تخلیه شود، ریسک و خطرات با فروشنده است و از آن به بعد با خریدار. همچنین فروشنده باید نسبت به انعقاد قرارداد حمل کالا به پایانه حمل تعیین شده در بندر یا محل فروشنده کالا را از گمرک کشور خود ترخیص صادراتی DAT توافق شده در مقصد اقدام کند. در قاعده می نماید و تمام ریسک و هزینه صادرات را متقبل می شود اما هیچ گونه تعهدی بابت ترخیص وارداتی ، پرداخت حقوق ورودی و دیگر هزینه های گمرکی کشور خریدار ندارد فروشنده باید تمام هزینه ها و امور مربوطه تا رساندن کالا به مقصد نهایی را پرداخت نماید و ریسک کلیه  مسایل (حتی پیش بینی نشده) تا مقصد با فروشنده می باشد. به بیان دیگر فروشنده به ریسک و هزینه خودش حمل تا مقصد را هماهنگ می نماید. در صورتی که پایانه معینی در بندر یا شهر مقصد، مورد توافق قرار نگرفته باشد فروشنده به انتخاب خود ،یک پایانه متناسب با نوع و ماهیت کالا را برمی گزیند.
تحویل باید در تاریخ مورد توافق یا در بازه زمانی مشخص شده انجام شود. فروشنده همچنین باید اطلاعات مورد نیاز برای تدارک اقدامات لازم جهت تحویل گرفتن کالا را در اختیار خریدار قرار دهد. بنابراین فروشنده باید اطلاعات کافی در مورد زمان تخمینی رسیدن وسیله حمل به مقصد را در اختیار خریدار قرا ر دهد تا خریدار بتواند آمادگی لازم جهت تحویل گرفتن کالا را ایجاد نماید. اینکوترمز به پیامدهای قصور فروشنده در ارایه ی اطلاعات اشاره ای ندارد اما عدم اطلاع رسانی در این مورد ممکن است به نقض قرارداد تفسیر شود .
نقض نیز پیامدهایی همچون فسخ، جریمه و غرامت دارد و فروشنده طبق قرارداد در قبال ای ن موارد مسئول است. فروشنده باید سند حملی به خریدار تحویل دهد که خریدار بتواند به واسطه آن کالا را تحویل بگیرد . اگر کالا مستقیماً به خریدار تحویل شود، وی موظف است رسیدی صادر نموده و به تحویل دهنده بدهد و در صورتی که کالا با اسناد مغایرت داشته باشد باید عدم انطباق کالا را در آن رسید درج نماید. از آنجا که حمل بر عهده فروشنده است و از چگونگی انجام آن کاملاً آگاه است باید کالا را بازبینی و به نحوی علامتگذاری و بسته بندی نماید که کاملاً مناسب روش حمل باشد . در صورتی که بازرسی توسط کشور فروشنده اجباری نباشد، نیازی نیست که وی بازرسی کالا را هماهنگ نماید . البته در صورتی که در
قرارداد توافق دیگری به عمل آمده باشد باید طبق قرارداد عمل گردد. خریدار تعهدی بابت حمل کالا نسبت به فروشنده ندارد و صرفاً بعد از پایانه مورد نظر کالا را تا مقصد نهایی حمل می نماید اما هماهنگی بازرسی و پرداخت هزینه آن به عهده خریدار است مگر اینکه به نحو دیگری توافق شده باشد . در صورتی که کالا با قرارداد مطابقت نداشته باشد و گواهی عدم انطباق صادر شود، فروشنده خود باید هزینه بازرسی را پرداخت و تبعات آن را طبق قرارداد بپذیرد. خریدار باید کالا را در مقصد تحویل بگیرد اما باید دقت نمود اگر کالا زودتر از تاریخ مقرر ی ا دوره زمانی تعیین شده به مقصد برسد و در اختیار خریدار قرار بگیرد، خریدار مجبور نیست کالا را قبل از زمان توافق شده تحویل بگیرد. البته در عمل این موضوع به نفع خریدار است و از این موضوع استقبال می کند . از سوی دیگر اگر کالا خیلی دیر به دست خریدار برسد، خریدار می تواند فروشنده را مسئول دانسته و حتی طبق قرارداد و قانون حاکم، فروشنده را به نقض قرارداد متهم نموده و قرارداد را فسخ یا دیگر تبعات اتفاق افتد.
خریدار باید در (DAT وقتی فروشنده می پذیرد که کالا را در یک پایانه داخلی تحویل دهد (تحت قاعده زمان مقرر یا منطقی امور مربوط به ترخیص کالا را انجام داده و اگر از انجام این امور سر باز زند و خسارتی اتفاق افتد، پوشش آن وظیفه خریدار است و ممکن است ریسک آن قبل از تحویل نهایی ریسک در محل پایانه مقرر و به طور زودرس به خریدار منتقل گردد. در این قاعده ترخیص وارداتی و ریسک و هزینه آن به عهده خریدار است و در صورتی که فروشنده به وی کمکی نماید، به ریسک و هزینه خود خریدار می باشد. هزینه های بعد از تحویل، هزینه انبار در مقصد، ترخیص وارداتی و هزینه های اضافی ایجاد شده به دلیل قصور خریدار را باید خودش پرداخت نماید. در مورد کالاهای فله ای، تا زمانی که کالا به مقصد نرسد و سهمیه هر فرد از کل بار معلوم و تعیین نشود (به عنوان مثال طبق برگ ترخیص) خریدار تعهدی بابت هزینه های اضافی کالا ندارد. اما در مورد کالاهایی که سهمیه بندی شده و هر خریدار سهم خود را می شناسد، هزینه های اضافی ایجاد شده از قصور خریداران باید توسط خودشان پرداخت گردد. در صورتی که حق انتخاب محل تحویل با خریدار باشد باید در زمان مقرر ی ا  در بازه زمانی تعیین شده به فروشنده اطلاعات کافی بدهد مطابق با این اصطلاح، فروشنده موظف است کالا را مطابق با قرارداد و سیاهه تجاری تهیه و بسته بندی » کند و در پایانه مورد نظر در محل معین، تخلیه شده، در اختیار خریدار یا نماینده وی قرار دهد . وظیفه تخلیه کالا از وسیله نقلیه ارسالی در پایانه به عهده فروشنده است ولی بارگیری مجدد آن یا انتقال آن به وسیله نقلیه
دیگر به عهده خریدار می باشد افزون بر این، اگر طرفین بخواهند که فروشنده ریسک و هزینه مربوط به حمل و جابه جایی کالا از پایانه  تحویل با پرداخت DDP تحویل در محل یا  DAP حمل به محلی دیگر را به عهده بگیرد، باید از اصطلاحات عوارض) استفاده کنند یا تحویل در بندرگاه مقصد ” شده DEQ” تحویل در پایانه حمل جایگزین اصطلاح DAT اصطلاح
DAT مورد استفاده قرار می گرفته است، به کار رود. اصطلاح DEQ است و بایستی در جایی که سابقاً اصطلاح مناسب فروش کالاها به صورت کانتینری است که فروشنده زمانی کالا را تحویل می دهد که کالا از وسیله ی نقلیه در پایانه حمل تعیین شده در بندر ی ا محل تعیین شده در مقصد ، تخلیه و در اختیار خریدار قرار می گیرد. یادآور می شود که “پایانه” جایگزین “اسکله” به عنوان ی ک تغییر شده است و شامل هر محل سرپوشیده یا روباز مانند اسکله، انبار، محوطه کانتینری یا پایانه حمل جاده ای، راه آهن یا هوایی است
(DAP) تحویل در محل این قاعده “تحویل در محل مورد توافق” برای همه روش های حمل قابل استفا ده است . در این قاعده  فروشنده زمانی که کالا روی وسیله حمل آورنده به مقصد توافق شده، آماده تخلیه (تخلیه نشده ) در اختیار خریدار قرار می دهد، در واقع تحویل را به انجام رسانده است. فروشنده تمام خطرات مربوط به کالا تا رساندن آن به محل مورد توافق (قبل از تخلیه کالا) را بر عهده دارد. به طرفین توصیه می شود محل مورد توافق را تا حد امکان به صورت دقیق و نقطه مورد نظر در آن محل را مشخص نمایند، چرا که ریسک ها و خطرات تا آن
محل با فروشنده می باشد. به فروشنده نیز اکیداً توصیه می شود قرارداد حملی منعقد کند که بتواند تحت آن قرارداد کالا را به محل مقرر برساند و روش حمل با محل مورد توافق همخوانی داشته باشد. اگر فروشنده طبق قرارداد حمل، تخلیه کالا را نیز بر عهده گرفته باشد و هزینه آن را به حمل کننده پرداخت نموده باشد ، حق مطالبه یا درخواست استرداد آن مبلغ از خریدار را ندارد مگر اینکه در قرارداد به نحو دیگری توافق شده باشد.
اگر در محل مقصد، نقطه معینی برای تحویل انتخاب نشده باشد، فروشنده تصمیم می گیرد کالا در کدام نقطه (درون آن محل مورد توافق) تحویل گردد. همچنین فروشنده تعهدی نسبت به خریدار برای بیمه کردن کالا ندارد اما به خاطر منافع خودش و خطراتی شروع می شوند ، که کالا را تهدید می کند، بهتر است فروشنده کالا را بیمه نماید. در تمام قواعدی که با فروشنده باید اطمینان یابد که کالا سالم به مقصد و نقطه مورد توافق می رسد، چرا که ریسک ها و خطرات تا آن محل با فروشنده است و اگر فروشنده کالا را سالم به آن محل نرساند نمی تواند وجهی دریافت نماید. نکته مهم اینکه در صورتی که به دلیل عیب ذاتی کالا یا عدم بسته بندی مناسب، کالا آسیبی ببیند (حتی بعد از تحویل به خریدار در نقطه معین در مقصد) فروشنده مسئولیت دارد و باید پاسخگو باشد.
فروشنده باید اطلاعات لازم را در اختیار خریدار قرار دهد تا خریدار بتواند ضمن اندیشیدن تمهیدات لازم ، آمادگی تحویل گرفتن کالا را ایجاد نماید. فروشنده همچنین باید سند حملی برای خریدار فراهم نماید تا خریدار بتواند در محل و نقطه تعیین شده در مقصد، کالا را تحویل بگیرد مطابق با این اصطلاح، فروشنده موظف است کالا را مطابق با قرارداد و سیاهه تجاری تهیه و بسته بندی و  در محل مورد نظر روی وسیله نقلیه در اختیار خریدار یا نماینده وی قرار دهد . در ای ن اصطلاح فروشنده موظف است به هزینه و ریسک خود کالا را تا محل مورد نظر حمل کند و از زمانی که کالا روی وسیله نقلیه در اختیار خریدار یا نماینده وی قرار می گیرد، کلیه ی مخاطرات و ریسک کالا به خریدار منتقل می شود. بنابراین اگر کالا قبل از رسیدن به پایانه و در اختیار خریدار قرار دادن دچار آسیب یا تلف شود، کلیه ی خسارات وارده به کالا به عهده فروشنده است و اگر خسارت پس از آن ایجاد شود به عهده خریدار است مگر زمان انتقال
ریسک به خریدار به نحو دیگری بین طرفین مقرر شده باشد. برای اینکه فروشنده بتواند ترتیبات لازم جهت دریافت کالا را انجام دهد، فروشنده موظف است به قدر کافی از قبل، زمان و نحوه ارسال کالا را به اطلاع خریدار برساند.
در این اصطلاح همچنین وظیفه بازرسی از کالا و پرداخت هزینه مربوط به عهده خریدار است . فروشنده موظف است به هزینه خریدار اسنادی را به وی ارایه نماید که دلالت کند که کالاها به متصدی حمل و نقل تحویل شده است. در این اصطلاح همچنین هزینه تخلیه از وسیله نقلیه ارسالی در محل مورد نظر به عهده فروشنده ولی بارگیری مجدد آن ( در صورت نیاز ) به عهده خریدار می باشد و خریدار کلیه ریسک تخلیه و بارگیری مجدد را تقبل می کند.
در این اصطلاح وظیفه اخذ مجوز صادرات، انجام تشریفات مربوط و پرداخت عوارض و مالیات های صادرات به عهده فروشنده است. در صورتی که فروشنده نتواند مجوز صادرات اخذ کند در واقع نتوانسته به تعهدات قراردادی خود عمل کند و بنابراین ریسک منع صادرات به عهده فروشنده قرار می گیرد
با این حال فروشنده وظیفه ای در خصوص ترخیص وارداتی کالا یا پرداخت هرگونه عوارض واردات یا انجام هرگونه تشریفات گمرکی مربوطه را ندارد. اگر طرفین بخواهند که فروشنده کالا را برای واردات ترخیص کند، عوارض گمرکی مربوطه را بپردازد و تشریفات گمرکی واردات را به عهده بگیرد باید اصطلاح تحویل با پرداخت عوارض) را به کار برند .DDP
فروشنده باید جهت اخذ مجوزها و اسناد مورد نیاز برای ترخیص وارداتی به خریدار کمک نماید اما این  کمک به هزینه و ریسک خود خریدار می باشد. به عنوان مثال در مورد اسنادی همچون گواهی مبدأ ، گواهی بهداشت و دیگر اسناد مورد نیاز که توسط مراجع دیگر صادر می شود، فروشنده صرفاً موظف است کمک کند و ریسک عدم صدور آنها با خود خریدار است مگر اینکه در قرارداد صریحاً اخذ مجوزهای مذکور بر عهده فروشنده گذاشته شده باشد و فروشنده ریسک و هزینه آن را پذیرفته باشد.
اگر کالا مستقیماً به خریدار تحویل شود و با قرارداد مطابقت نداشته باشد ، خریدار باید در رسید تسلیمی، این موضوع را بنویسد. گاهی اوقات در حمل و نقل ریلی، علی رغم این که محل مورد توافق در یک گمرک مرزی یا داخلی کشور است اما معمولاً فروشنده ادامه مسیر تا مقصد نهایی را نیز در قرارداد حمل می بیند و هزینه آن را از خریدار دریافت می نماید اما جهت جلوگیری از تخلیه و بارگیری مجدد کالا یک راهنامه سراسری به خریدار تحویل می دهد که بقیه حمل را نیز پوشش می دهد. باید دقت نمود در این گونه مواقع، بعد از رسیدن قطار به نقطه مورد توافق در قرارداد، فروشنده ریسک کالا را بر عهده ندارد و ادامه حمل با ریسک و هزینه خود خریدار است. هزینه بازبینی، علامتگذاری و بسته بندی بر عهده فروشنده است و از آنجا که فروشنده نسبت به مسیر حمل و نوع حمل اطلاع دارد، این موارد باید متناسب با شرایط حمل انجام شوند. در صورت ضعف یا عدم بسته بندی و علامتگذاری صحیح کالا، فروشنده مسئول می باشد. از سوی دیگر، هزینه بازرسی مگر در صورتی که توسط مقامات کشور فروشنده اجباری شده باشد یا گواهی عدم انطباق صادر شود بر عهده خریدار می باشد.
خریدار باید وجه معامله را پرداخت نموده و هزینه های کالا از نقطه تحویل به بعد را بپردازد کالا را ترخیص وارداتی نموده و هزینه های ترخیص وارداتی را بپردازد. بنابراین ممنوعیت ورود یا تغییر ی ا افزایش هزینه های گمرکی ربطی به فروشنده ندارد و خریدار نمی تواند بدین دلایل از پرداخت وجه معامله سر باز زند .
همچنین اگر کالا زودتر از زمان مقرر به مقصد برسد، خریدار مجبور نیست کالا را قبل از موعد تعیین شده تحویل بگیرد هرچند که زود رسیدن کالا به مقصد عموماً به نفع خریدار می باشد. در صورتی که کالا دیر به مقصد برسد ، این موضوع نقض قرارداد می باشد و خریدار می تواند طبق قرارداد با فروشنده برخورد نماید .
هزینه و ریسک تخلیه از روی وسیله رساننده کالا به نقطه معین نیز با خریدار است. در واقع ریسک ، همزمان با شروع تخلیه به خریدار منتقل می شود مگر اینکه خریدار در انجام وظایفش قصور کرده باشد و ریسک به صورت زود هنگام به وی منتقل شده باشد.
گاهی اوقات کالا از روی وسیله حمل آورنده به آن محل مورد توافق تخلیه نمی شود و از آن نقطه تا مقصد نهایی نیز با همان وسیله حمل می شود. در ایران این روش به حمل یکسره شهرت دارد و در صورتی که در گمرک باشد به ترخیص یکسره شهرت دارد که در حمل ریلی و جاده ای اتفاق می افتد.
در هر صورت در این موارد آن نقطه مورد توافق، نه تنها نقطه انتقال خطر بلکه نقطه انتقال هزینه نیز می باشد. حتی اگر تحویل فیزیکی به معنای واقعی کلمه اتفاق نیفتد اما تقبل ریسک و هزینه ها از آن نقطه به بعد، وظیفه خریدار است. همچنین در صورتی که طبق قرارداد انتخاب نقطه مورد نظر در محل مورد توافق با خریدار باشد، خریدار موظف است در زمان مناسب اطلاعات کافی را به فروشنده بدهد تحویل روی DES ،تحویل در مرز  DAF تحویل در محل جایگزین اصطلاح های  DAP اصطلاح تحویل بدون پرداخت حقوق گمرکی شده است و می تواند در مواقعی که سابقاً چنین  DDU کشتی و اصطلاح هایی مورد استفاده قرار می گرفته اند، به کار رود. منطق و دلیل این ادغام ای ن بوده است که کمیته همگی حوزه و حدود DDU و DES ،DAF مسئول پیش نویسی اینکوترمز ۲۰۱۰ احساس کرد اصطلاح های مناسب برای استفاده، اشتباه صورت می گرفت. D مشابهی دارند و به همین خاطر اغلب درباره اصطلاح شبیه تر است بدین معنا که فروشنده زمانی DAP به اصطلاح جدید DDU از اصطلاحات سابق، اصطلاح کالا را تحویل می دهد که کالا روی وسیله حمل، آماده تخلیه، در محل تعیین شده در مقصد بدون ترخیص وارداتی در اختیار خریدار قرار می گیرد بر خلاف کالاهای صنعتی و سفارشی، کالاهایی نظیر گندم، جو، برنج، پنبه و نفت ممکن است در مسیر  حمل چندین بار مورد خرید و فروش قرار گیرند. زمانی که کالا در مسیر فروخته می شود ، فروشنده اخیر موظف نیست که کالا را حمل کند، زیرا کالا از قبل توسط فروشنده اول حمل شده است . در اینجا فروشنده
باید ترتیبی اتخاذ نماید که کالا در تصرف خریدار قرار گیرد. در اینکوترمز ۲۰۱۰ به این مساله توجه شده و مقرر شده است که اگر کالا در مسیر حمل و نقل مورد خرید و فروش قرار گیرد، فروشنده اخیر موظف است که کالاها را در اختیار و تصرف خریدار قرار دهد تا اینکه موظف باشد که کالا را حمل نماید تغییراتی برای فروش کالاهای فله راجع به امکان فروش زنجیره ای آنها وجود دارد ، جلوتر از همه به ترتیب: هزینه، بیمه و کرایه حمل / هزینه و کرایه حمل / تحویل CIF ،CFR ،FOB ،FAS قواعد دریایی روی عرشه کشتی / تحویل در کنار کشتی) چون که این نوع کالاها معمولاً به وسیله کشتی ها حمل و نقل می گردند. کالاها در اینکوترمز ۲۰۰۰ هم در راه فروخته می شدند اما طرفین درباره اینکه چه چیزهایی قابل اجرا
 است و چه مسایلی روی می دهد، نامطمئن بودند
هم اکنون اینکوترمز ۲۰۱۰ روشن کرده است که قواعد می توانند جایی که قرارداد فروش بخشی از یک  زنجیره را تشکیل می دهند، مورد قبول واقع گردند. واقعیت آن است که تجار کالاهای فله چند سال گذشته، بی اعتنا به استثناهای قانونی، مخصوصا اینکوترمز را در قراردادهایشان درج می کردند. هرچند، چنین ترکیبی، سبب در میانه زنجیر نمی تواند کالاهایی را حمل کند که قبلاً توسط فروشنده CIF مشکلی است مثلاً فروشنده دیگری حمل شده است یا قرارداد حملی را منعقد نماید که قبلاً توسط فروشنده دیگری منعقد شده است. اینکوترمز ۲۰۱۰ این امکانات را فراهم کرده است که فروشنده در زنجیره بتواند کالاهای حمل شده را تهیه کند و یک قرارداد حمل نیز در راستای اجرای تعهداتش در برابر خریدار پیشین تهیه نماید تا اینکه کالاها را حمل کند و قرارداد حمل منعقد نماید. امید است که موانع احتمالی در اندراج اینکوترمز در فروش کالاهای فله به این ترتیب بر طرف گردد
مبحث دوم  ویژگی های ناظر به انتقال ریسک و مسئولیت ها:
از دیگر تحولات مهمی که در اینکوترمز ۲۰۱۰ رخ داده است می توان به انتقال ریسک و مسئولیت ها از جانب طرفین قرارداد به یکدیگر اشاره نمود. در انتقال ریسک صحبت از زیان یا خسارت وارده به کالا می شود که مسئولیت آن بر عهده چه کسی است و این که چه زمانی این مسئولیت ناشی از تلف یا نقص کالا، انتقال به خریدار می یابد. در رابطه با مسئولیت ها نیز می توان به مواردی از جمله پوشش بیمه ای، مجوزهای امنیتی و هزینه های جابجایی کالا در پایانه ها اشاره نمود که بایستی مشخص گردد در هر اصطلاح مسئولیت آنها به
عهده کیست که در زیر به این موارد در قالب دو بند پرداخته می شود.
بند اول -ویژگی های ناظر به انتقال ریسک
یعنی در اصطلاحات تحویل روی عرشه کشتی ، هزینه و کرایه CIF و CFR ،FOB نقطه انتقال ریسک در  حمل، هزینه، بیمه و کرایه حمل تغییر کرده است. عبارت “لبه کشتی”  هم اکنون با عبارت “روی عرشه ”  عوض شده است . این امر تجارت حقیقی و عملی را مناسب تر منعکس می نماید. انتقال ریسک یکی از مهمترین مسایل در اینکوترمز است. اختلافات اغلب به دلیل خسارت کالاها اتفاق می افتد و اینکه بدانیم چه کسی مسئول است بسیار مهم می باشد. دلیل اهمیت آن بدین خاطر است که مسئولیت به واسطه محل انتقال ریسک و وقوع خسارت، مطرح می گردد. تغییر از لبه کشتی به روی عرشه، امکان تعی ین تکلیف در این خصوص را افزایش داده است . در ای ن خصوص تفاوت عمده ای بین اینکوترمز ۲۰۰۰ و اینکوترمز ۲۰۱۰ وجود ندارد. زمانی که معنای تحت اللفظی اصطلاح با رویه عملی مطابق نباشد ، نامعلو می قانونی حادث می گردد.
تحویل به حمل کننده FCA تحویل روی عرشه کشتی و  FOB به نظر می رسد هیچ تفاوت واقعی بین کالاها زمانی تحویل داده می شوند که به حمل کننده واگذار FCA با این تغییر نباشد. با این تفاوت که در گردند .این امر می تواند پیش از بارگیری روی کشتی مثلاً در پایانه باشد حذف ارجاع سنتی به نرده کشتی به عنوان نقطه تحویل در قواعد دریایی و آبراههای داخلی و جایگزینی آن با تحویل روی عرشه کشتی – با دلالت بر انتقال ریسک – ممکن است اختلالاتی را برای برخی سنت گرایان به وجود آورد. با این حال، نقطه معین تری برای انتقال ریسک وجود دارد که بسیار نزدیکتر به واقیعت های تجارت مدرن است و از مطرح کردن پدیده قدیمی نوسان ریسک کالا بین خط فرضی نرده کشتی اجتناب می گردد. طرفین نبایستی فراموش کنند که الزام آنها به پرداخت با توجه به مکان ، زمانی است که کالاها به طور کامل روی عرشه بارگیری شده اند مطابق با اینکوترمز ۲۰۰۰ ، ملاک در اصطلاحات فوق، عبور کالا از لبه کشتی و در بندر مبدأ بود اما در اینکوترمز ۲۰۱۰ ملاک، قرارگیری کالا روی عرشه کشتی است . این تغییر متناسب با توسعه حمل و نقل کانتینری انجام شده است که به نظر برخی تفاوت عمده ای بین لبه کشتی یا قرار گرفتن کالا روی عرشه کشتی وجود ندارد.
بند دوم -ویژگی های ناظر به مسئولیت ها
در اینکوترمز ۲۰۱۰ در رابطه با مسئولیت های متعدد فروشند و خریدار اصلاحاتی صورت گرفته است از جمله در رابطه با پوشش بیمه ای که فروشنده حداقل پوشش بیمه ای را برای کالا بایستی تهیه نماید یا در رابطه با مجوزهای امنیتی که مسئولیت اخذ آنها بر حسب هر قاعده به عهده هر یک از فروشنده یا خریدار قرار دارد .
یا در رابطه با هزینه های جابجایی کالا در پایانه ها برای اجتناب از پرداخت مجدد این هزینه ها توسط هر یک از خریدار یا فروشنده، اینکوترمز ۲۰۱۰ اقدام به شفاف سازی نموده است که در زیر به این موارد پرداخته می شود.
– پوشش بیمه ای
به واسطه شروط جدید ۲۰۰۹ مؤسسه بیمه گران باربری ، اصلاحاتی نیز راجع به تعهدات بیمه ای » در اینکوترمز ۲۰۱۰ صورت گرفت. تمامی اطلاعات راجع به تعهدات بیمه ای هم اکنون در یک قسمت مخصوص مؤسسه C درباره بیمه و قرارداد حمل جمع شده است. هرچند تعهد فروشنده هنوز تنها حداقل پوشش (شرط بیمه گران باربری) است و اگر خریدار پوشش گسترده تری را می خواهد بایستی روی آن توافق صورت بگیرد.
جدید موارد زیر را پوشش می دهد: زیان یا خسارت کالاها در نتیجه آتش سوزی یا انفجار، به گل C شرط نشستن یا واژگون شدن یا از خط بیرون رفتن، تصادف با یک جسم خارجی غیر آبی ، تخلیه بار در بندر خطرناک و یا به دریا ریختن. از سال ۱۹۸۲ و معرفی شروط بیمه های باربری دعاوی کمی درباره پوشش بیمه ای وجود داشته است. لذا از آنجایی که آن شروط برای جامعه تجارت بین المللی بسیار مهم می باشند بایستی به روزرسانی شده و مورد تجدیدنظر و جلوتر از همه ی تغییرات جدی قرار بگیرند تا شفاف تر گردند. نظر به اینکه مسایلی درباره ی بیمه اتفاق افتاده است بسیار خوب است که تمامی تعهدات راجع به پوشش بیمه ای هم متحول گردد هرچند به نظر می رسد که تجدیدنظر صورت گرفته تنها مربوط به مکان ی ابی جدید باشد چرا که حداقل پوشش همچنان تنها تعهد است و شروط بیمه های باربری هنوز خسارات مشابه را پوشش می دهند و تنها برای استعمال کننده وضعیت مساعدتر شده است. شاید نیاز باشد تا در آینده تعهدات پوشش بیمه ای توسعه یابد و چون این تعهدات فقط مربوط به دو اصطلاح می شود می تواند معین تر و موافق تر با موقعیت های واقعی باشد.
 Insurance Cover- 1
-۲ مجوزهای امنیتی
بعد از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ مطالبات امنیتی افزایش یافته است. دولت ها نیاز دارند تا یقین حاصل کنند که کالاهای وارد شده به کشورشان مستلزم خطری علیه جان یا مال نیستند. بنابراین، اطلاعات مورد تقاضا این است که مبدأ کالاها کجا بوده و در کجا و به چه نحو مورد استفاده قرار می گیرند. در داخل اتحادیه اروپا طرح افزایش امنیت درست شده است: افزایش عرضه طرح های زنجیره امنیتی. هم اکنون از طرفین قرارداد خواسته می شود تا مدرکی ارایه کنند که کالاها متضمن تهدیدی برای امنیت نمی باشند، به عنوان مثال با اطلاعات یا دیگر مفاصاهای امنیتی مرتبط. زنجیره حفاظتی این اصلاح در راستای توسعه و پیشرفت در تجارت صورت گرفته است. دعاوی غیر ضروری به واسطه نامنظمی های حادث شده، به این ترتیب دیگر روی نخواهد داد مساله ی امنیت کالاها، کشتی ها و غیره، هم اکنون در مقابل اذهان بیشتر مردم زمانی که تجارت بین الملل را  ملاحظه می کنند، قرار دارد. به این ترتیب که بسیاری از کشورها در حال حاضر رسیدگی های شدید امنیتی را مقرر می دارند، مقررات هم اکنون به این شکل است که هر دو طرف موظفند تا تمامی اطلاعات ضروری را تهیه کنند تا بتوانند ترخیص وارداتی یا صادراتی را بدست آورند. اینکوترمز سابق ای ن حد از همکاری را مطالبه نمی کرد امروزه ایمنی کالاهای وارداتی از اهمیت به سزایی برای کشورهای واردکننده برخوردار است. کشورها در  مقابل خطراتی که ممکن است کالاهای وارداتی به افراد، اموال و محیط زیست آنها وارد کند، حساس هستند ، به خصوص از جهت میزان آلودگی این کالاها به مواد رادیواکتیو و سایر آلاینده ها . برای اطمینان از ایمنی کالاهای وارداتی، کشورها ترتیباتی اتخاذ کرده اند که کالاها از جهت خطراتی که ممکن است خارج از ماهیت خود وارد کنند، مورد بررسی قرار گرفته و مجوز ایمنی دریافت کنند.
در نسخ قبلی اینکوترمز به این مساله توجه کافی نشده بود. در نسخه ۲۰۱۰ این نقص رفع شده است. در این نسخه مقرر شده است که مسئولیت اخذ مجوز ایمنی کالا به عهده کدام یک از فروشنده ی ا خریدار است و در جایی که این وظیفه به عهده خریدار است، فروشنده چه کمک ها، مساعدت ها و اطلاعاتی را باید در اختیار خریدار قرار دهد. این اطلاعات شامل محل ها و مسیری است که کالا طی کرده تا به کشور واردکننده رسیده است
نسخه ی قبلی اصطلاحات چیزی درباره مسئولیت هر یک از طرفین راجع به اینکه چه کسی پرداخت  هزینه های جابه جایی در پایانه ها را در زمان انتقال کالاها از یک نقطه معین به جای دیگر متحمل می شود ، عنوان نکرده بود.

نتیجه
تجدیدنظر هفتم در مقررات اینکوترمز موجب تغییرات مهمی در حوزه کاربرد، تعداد، معیار طبقه بندی و تعداد گروه ها، معنا و نقطه انتقال خطر خسارت در اصطلاحات قبلی و حتی حذف بعضی و وضع اصطلاحاتی تغییر عمده ای نداشته و تنها تغییر عمده در این C و F ،E جدید و جانشین گردیده است. نسخه جدید در گروه گروه مربوط به زمان انتقال ریسک در حمل با کشتی است که در نسخه قبلی اینکوترمز ملاک آن عبور کالا از لبه کشتی بوده است در حالی که در نسخه ۲۰۱۰ قرار گرفتن کالا روی عرشه کشتی ملاک است. تغییر عمده تحویل در ) DEQ ، تحویل از کشتی DES ،تحویل در مرز ) DAF است که ۴ اصطلاح D مربوط به گروهتحویل بدون پرداخت عوارض) حذف گردیده و به جای آنها ۲ اصطلاح جدید ) DDU بارانداز) و DAT
تحویل در محل) مقرر شد. DAP (تحویل در پایانه حمل) و دلیل حذف این اصطلاحات بلااستفاده بودن آنها و اشتباه بازرگانان در به کارگیری آنها بوده است چراکه بایستی در قرارداد قصد طرفین به روشن ترین شکل ممکن انعکاس یابد. اتاق بازرگانی بین المللی علت حذف جایگزین DAT اصطلاحات نامبرده را کم اهمیت بودن کاربرد آنها اعلام کرده است . به این ترتیب اصطلاح
شده است که به این ترتیب تعداد کل DDU و DES ،DAF جایگزین اصطلاحات DAP و اصطلاح DEQ اصطلاح اصطلاحات از ۱۳ مورد به ۱۱ مورد کاهش یافته است. در نسخه جدید اینکوترمز، تغییرات دیگری نیز به چشم می خورد مانند افزایش و ارتقای اصول امنیتی حمل بار از طریق جایگزین کردن اسناد الکترونیکی به جای اسناد کاغذی که این تغییر در واقع پاسخ مثبت به
تحولات نوین در عرصه تجاری به نام تجارت الکترونیکی است.
بدین ترتیب اینکوترمز ۲۰۱۰ ، اصطلاحات تحویل را روزآمد نموده و استحکام بخشیده و آنها را به شکلی ساده تر و روشن تر ارایه کرده است .اینکوترمز ۲۰۱۰ همچنین نخستین گونه از مقررات اینکوترمز است که با بی طرفی تمام به شرح وظایف خریداران و فروشندگان می پردازد. در واقع مایه خشنودی است که ملاحظه می شود این فرآیند تجدیدنظر توانسته خیلی بیش از تجدیدنظرهای قبلی د ر اینکوترمز، مشارکت استفاده کنندگان از آن در سراسر جهان را جلب کند که حاصل این گفتگو اینکوترمز ۲۰۱۰ است که وقتی با اینکوترمز۲۰۰۰ مقایسه می شود چندین تغییر مؤثر را آشکار می سازد. البته روشن است که اینک اینکوترمز مقبولیت جهانی یافته و بنابراین اتاق بازرگانی بین المللی تصمیم گرفته که به این تأیید استحکام ببخشد و از تغییر بی جهت اجتناب ورزد. از سوی دیگر تلاش های جدیدی صورت گرفته تا اطمینان حاصل شود که واژگان به کار رفته در اینکوترمز ۲۰۱۰ به وضوح و به دقت منعکس کننده رویه تجاری مرسوم است.
نسخه ۲۰۱۰ با زبانی که برای غیر متخصصین آسانتر قابل درک باشد نگارش شده است و قصد دارد تا پاسخی باشد به تغییر و تحولات ۱۰ ساله اخیر در بازرگانی و فناوری حمل و نقل بین المللی. غنای کارشناسی کمیسیون مقررات و رویه بازرگانی که اعضایش از تمام نقاط دنیا و همه بخش های بازرگانی دست چین شده اند این اطمینان را می دهد که اینکوترمز ۲۰۱۰ پاسخ گوی نیازهای بازرگانی در همه جاست.

 

 

کتب
۱۳۹۰ ،انتشارات جنگل ،

 -۱ اتاق بازرگانی بین المللی،اینکوترمز ۲۰۱۰
-۲ دادخواه، محمد رضا، حقوق بازرگانی بین المللی، ۱۳۹۰ ، انتشارات شهرآشوب
-۳ محترم قلاتی، رحیم، کاربرد اینکوترمز در تجارت بین الملل، ۱۳۹۰ ، نشر آترا

مقالات
-۱ ذوقی، محمد صالح، ” اینکوترمز ۲۰۱۰ ، تفاوت های مهم با مقررات اینکوترمز ۲۰۰۰ – بخش اول “، ۱۳۸۹ ، بولتن هفتگی
کمیته ایرانی اتاق بازرگانی بین المللی شماره ۳۰
http://dr.shiravi.com ،۱۳۹۰ ،” -۲ شیروی، عبدالحسین، “نوآوری ها و تغییرات اینکوترمز ۲۰۱۰
، -۳ مجتهدی، محمد رضا، “تأثیر واژگان بازرگانی بین المللی به حقوق قابل اعمال در بیع بین المللی و ماهیت حقوقی آنها”، ۱۳۸۳
مجله دانشکده حقوق و علوم سیاسی شماره ۶۶

۴. Bergami, Roberto, “The ship’s rail is dead: incoterms ٢٠١٠“, ٢٠١٠, www.ibt-articles.com
۵– Debattista, Charles, “Should shipping lawyers care about incoterms ٢٠١٠?”, ٢٠١١,
www.stonechambers.com
۶– Dickie, Paul&Cracknell, Ryan, “Incoterms ٢٠١٠“, ٢٠١٢, www.prettys.co.uk
٧– Hann, Peter, “How incoterms ٢٠١٠ helps international traders”, ٢٠١١, www.helium.com ٨– Hohenstein, James&Schaupp, Lissa D.&Toriello, John M.& Wilson, Benjamin R., “The new incoterms
٢٠١٠“, ٢٠١١, www.lexology.com
٩– Savage, David J.& Galloway, Diana, ” Incoterms ٢٠١٠ – what you need to know – part ١“, ٢٠١٠,
www.lexology.com
١٠– Savage, David J. &Bainbridge, Suzanne E., “Incoterms ٢٠١٠ – what you need to know – part ٣“,
٢٠١٠, www.lexology.com
١١– Varoujian, Raffi, “The difference between incoterms ٢٠٠٠ and incoterms ٢٠١٠“, ٢٠١١,
www.helium.com
١– Andersson, Ann ،Incoterms ٢٠١٠–An essential revision or a pointless custom? ٢٠١٢, Jönköping
University